Naar aanleiding van onze eerste ontmoeting op een gezamenlijk bedrijfsfeest van onze toenmalige werkgever zijn we de route naar G’NIET gaan uitstippelen. Ten tijde van onze ontmoeting waren we beiden werkzaam als therapeut op de kinderafdeling binnen een groot revalidatiecentrum. De spontane, eerlijke en recht door zee opmerkingen van de kinderen zorgen ervoor dat je weet waar je aan toe bent, breekt direct het ijs, zetten je aan het denken en laten je afvragen waar het in het leven nu echt om draait. In deze periode hebben we met veel plezier gewerkt, maar liepen wij allebei ook tegen dezelfde pijnpunten aan.
Bram en Lili zijn een tweeling van 18 jaar oud. Beiden zullen dit jaar de middelbare school verlaten en zijn druk bezig om een feestje te organiseren. Aan alles wordt gedacht, drankjes, snackjes, ballonnen, slingers, de hele kast wordt overhoop gehaald. Alle vrienden en vriendinnen van Lili komen langs vanavond. De meiden van de hockey, haar klasgenootjes en de jongens uit de buurt. Ze heeft er helemaal zin in, wat een gezelligheid! Van Bram komt alleen zijn beste vriend even langs, maar hij wordt om 21.00 uur alweer door zijn ouders opgehaald.
Bram en Lili zijn te vroeg geboren, waarbij Bram een hersenbeschadiging heeft opgelopen (Cerebrale Parese). Hij beweegt zich voort in een rolstoel en praat moeilijk verstaanbaar. Waar Lili naar de lokale hockeyvereniging is gegaan en het VWO heeft afgerond op de middelbare school om de hoek, is Bram van jongs af aan al bekend op het speciaal onderwijs in een stad 45 minuten van zijn ouderlijk huis. Bram wordt elke ochtend opgehaald door de taxi die na een uur en een kwartier op school aan komt en wordt op die manier ook weer thuis gebracht. Op zaterdag gaat hij soms wel naar de voetbalclub waar ze aangepast voetbal spelen, maar dit lukt alleen als zijn moeder niet hoeft te werken.
Bram zal na de vakantie gaan starten op een dagbesteding waar hij in het laatste jaar van zijn middelbare school carrière heeft stage gelopen. De dagbesteding biedt plek aan mensen met een verstandelijke- en/of fysieke beperking en biedt een gevarieerd activiteitenaanbod. Bram heeft echter gemerkt dat er bijna alleen maar ouderen zijn en dat het activiteitenaanbod niet altijd beschikbaar is (te weinig personeel, te weinig animo, niet genoeg financiën). Er komen geregeld dagen voor dat Bram de hele dag in zijn rolstoel zit en maar een beetje door zijn telefoon scrolt.
Lili gaat naar de universiteit om sociologie te studeren. Gezellig op kamers met vriendinnen. Sinds het begin van haar studie denkt Lili veel na over haar eigen situatie en die van haar broer. Wanneer ze op een dag met haar broer op het terras gaat zitten worden haar gedachtes bevestigd. Ze worden regelmatig nagekeken, de ober richt zich alleen op Lili en wanneer Bram zijn broodje besteld wordt er gevraagd: ‘Moeten we hem in stukjes snijden?’. Een jaar later ontvangt Lili een 9,5 voor haar scriptie getiteld: ‘Ongelijke behandeling van gelijke mensen’. De feedback van de docent: ‘Met tranen in mijn ogen besef ik mij hoe erg we hier in te kort schieten. Tijd voor verandering!’
G’NIET is een therapeutische dagbesteding op wielen voor jongeren met een zogenoemde ‘verstandelijke en/of lichamelijk beperking’. Door het vrije karakter van G’NIET creëren wij een leer- en werkomgeving waarin onze jongeren zichzelf kunnen ontplooien en ontwikkelen tot een volwaardige deelnemer in onze maatschappij.
Dat is ook de reden dat wij ons niet beperken tot één specifiek werkveld, zoals horeca, kringloop of boerderij. Juist door de vrijheid van het bewegen kunnen we meer ontdekken en meer ontmoeten. Zo hebben we ook de mogelijkheid om de samenleving te ontmoeten. We laten zien wie we zijn en wat we allemaal kunnen. Onder het genot van een bakje koffie maken we contact en creëren we nieuwe verhalen. Want meer bewustzijn in de maatschappij helpt ons onze doelen te bereiken.
De jongere is de reisleider van zijn (lees ook ‘haar’) reis en wij zijn er om ondersteuning en begeleiding te bieden. Samen met de jongeren stippelen we de route uit naar hun dromen en bepalen we wat daar voor nodig is. Welke dingen wil je nog leren, waar heb je nu nog begeleiding bij nodig en wat zou je graag zelf nog doen? De ultieme eindbestemming zou zijn als onze reisgenoot (deels) op de plek van zijn dromen werkt, het liefst midden in de samenleving en doet hij wat hem écht blij maakt.
